Ik ben niemand vergeten… Maar jawel! Zij die maakt dat we hier allemaal samen zijn ! Flora! Ik heb niet aan mijn collega’s gevraagd: ‘Waarom die naam…?’ Thuisgekomen onderwerp ik hem aan het Grote Google-Onderzoek, en algauw ontdek ik de aangrijpende geschiedenis van Flora Tristan, een sterke vrouw met een groot gevoel voor menslievendheid.

In de sporen van Flora Tristan

« Lima », « Arequipa », « discriminatie », « kansarmoede », « burgerschap », de woorden die op het scherm verschijnen resoneren in mij als een echo : ik kom net terug van een reis naar Peru, als uit de droom van een mythe die werkelijkheid werd in een wonderlijk menselijk avontuur. Waar de nood omnipresent is: straatkinderen, verstoken grijsaards, in de steek gelaten vrouwen … Maar de hoop en de actie zijn ook daar: in een opvangcentrum voor straatkinderen in Arquipa en tijdens de ontmoeting met Rosa, een andere vrouw die de wereld doet bewegen, en die pas een tehuis voor mishandelde en verkrachte meisjes heeft opgericht.

« Discriminatie » en « burgerschap » zijn woorden die al lang in mij verankerd zijn. Ik heb de kans gekregen om die problematieken uit te diepen en jongeren rond die thema’s te sensibiliseren tijdens mijn “verblijf” in het Centre d’Information et de Documentation pour Jeunes (Centrum voor Informatie en Documentatie voor Jongeren). Daar werkte ik mee aan de ontwikkeling van twee pedagogische instrumenten, Racismes et discriminations (Rasicme en Discriminatie) en Une place à prendre (Een plaats om in te nemen). Daarnaast probeer ik in mijn vrije tijd, in de wijk waar ik woon, een participatieve dynamiek in gang te zetten en de banden tussen de inwoners van de buurt te versterken.

Vrouwelijke Meervouden

Op Flora, in gedachten en in de bureau’s, heeft de tentoonstelling « Vrouwelijk Meervoud-Féminin Pluriel » talrijke sporen achtergelaten. Ontmoetingen met het netwerk, met de artiesten en met al die vrouwen die zich hebben gegeven, die iets hebben gecreëerd, en dat hebben gedeeld. Aan dit project, dat een grote creatieve dynamiek deed ontstaan, kon ik – we kunnen geschiedenis niet herschrijven- niet deelnemen. Maar ondertussen heb ik wel een compilatie neergeschreven van berichten met de titel “Elles”! Want, naast van reizen, mensen ontmoeten, en van participatieve dynamieken, houd ik er ook van even stil te staan om wat te schrijven –voornamelijk in dagboekvorm, om te lezen, -romans, kortverhalen, essays- en om te mijmeren, over het leven, de liefde, de kunst, educatie, de samenleving, het menselijke en het goddelijke.

Op de vlucht voor de routine, heb ik in mijn werk altijd naar die wisselwerking tussen actie en reflectie, animatie en didactiek, creativiteit en kritische geest gezocht en gevonden, zowel als leerkracht Frans, Spaans en Latijn op de Decroly school, bij het Centrum voor Educatie en Documentatie, als nu bij Flora. Het is een dialectiek die me ook in mijn persoonlijk leven en in het leven met mijn gezin voedt en stimuleert.

Nieuwe perspectieven

Flora heeft me een nieuwe opening geboden : van de Franstalige Gemeenschap glijd ik naar het federale niveau, in één van die zeldzame Belgische organisaties die ons land huisvest! Het is de kans voor mij om opnieuw de taal te gebruiken waarin ik ben opgegroeid, ik die geboren ben in Vlaanderen uit Franstalige ouders. Ik zet nu een nieuwe bril op: van jongeren glijdt mijn blik nu naar vrouwen in kansarmoede, met de zin om dingen in beweging te zetten, meer nog dan voordien, voor een emancipatie voor allen! Voila, dit ben ik, helemaal nieuw voor jullie, in de eerste E-Coulisses/n van dit jaar. Met de hoop jullie te ontmoeten, voorbij deze eerste ‘lezing’. In de hoop jullie emancipatorische actie te ontdekken. In de hoop misschien samen aan dit nieuwe instrument te werken, en, nog steeds en altijd, in de hoop banden te smeden en netwerken te doen ontstaan over alle soorten grenzen heen.