Het europees parlement heeft als taak om aan de commissie kritische vragen over het beleid te stellen, en voorstellen of aanbevelingen te formuleren. Om die rol goed te kunnen spelen, organiseert het EP op geregelde tijdstippen dialoogmomenten met burgers uit alle lidstaten. Eind januari vond er zo een Burgeragora plaats, met als thema ‘crisissen en armoede’. Een van de workshops had als onderwerp ‘how to … a decent and sustainable life’. Naast ondermeer Marie-Cecile Renoux die namens het European Anti-Poverty Network het woord nam, kreeg ook Flora de kans om namens de kansarme vrouwen waarmee het netwerk werkt, te getuigen. Dat armoede niet alleen een kwestie is van productiever worden zodat je op de arbeidsmarkt competitiever bent en financieel sterker kan staan, weten mensen in armoede al lang. Dat het ook belangrijk is om andere vormen van kapitaal te ontwikkelen, zoals sociaal, cultureel, psychologisch en woonkapitaal, dat is nog steeds een moeilijker verhaal om verkocht te krijgen. Tenslotte wordt alles in onze kapitalistische maatschappij aan geld afgemeten. Komt daarbij dat er maar één soort geld meer als ruilmiddel wordt erkend, met name het bankengeld dat werkt met het principe dat mensen die schulden hebben een interest betalen die vervolgens (gedeeltelijk) wordt doorbetaald aan mensen die spaargeld hebben. Tja, met een dergelijk systeem heb je natuurlijk altijd mensen met schulden nodig, want als iedereen rijk was, kon je nergens meer je interest op spaargeld vandaan halen. En dus is armoede onvermijdelijk, tenzij je natuurlijk naast het bankengeld ruimte maakt voor andere vormen van valorisatie van arbeid.

Aangezien de dominantie van loonarbeid – of het monopolie van geld (bankengeld) als manier om arbeid te valoriseren – telkens opnieuw de bron blijkt te zijn van ongelijkheid van kansen en van de groeiende sociale kloof, lijkt een muntsysteem dat volgens andere principes werkt en dat complementair aan de euro wordt ingezet, de enige duurzame oplossing te zijn. Bedrijven en organisaties die kansarmen een kans geven, en daardoor misschien iets minder competitief zijn, creëren wel een maatschappelijk belangrijke meerwaarde. Als er nu eens een munt werd bedacht om die meerwaarde te valoriseren - laten we ze Fleuro’s noemen - en de overheid zou eisen dat minstens een deel van de bedrijfsbelastingen in Fleuro’s wordt betaald, dan moest iedere organisatie en ieder bedrijf dat soort maatschappelijke meerwaarde creëren om ‘in business’ te blijven. Naïeve fantasie? Droomwereld? Welnu, in andere landen worden complementaire munten al volop ingezet om maatschappelijke problemen waar de ‘markt’ geen winst in ziet, duurzaam op te lossen. Laat ons daar ons licht eens gaan opsteken. Stel dat het Europees sociaal fonds nu eens zou opleggen dat een deel van de cofinanciering via een complementaire – sociale – munt moest gebeuren, dan zouden bedrijven uit de sociale economie ook werkelijk ‘sociaal’ kunnen werken in plaats van telkens opnieuw te moeten concurreren met bedrijven die uiteindelijk alleen privéwinst voor ogen hebben. Die suggestie heeft Flora alvast aan het EP voorgelegd.

U vindt de getuigenis en de presentatie hier :
 de powerpoint presentatie