Print

Het is drie maanden geleden … Het krioelt van het volk. Ik nader, ik ben nieuwsgierig. Allemaal vrouwen op de trappen van de Beurs van Brussel. Heel wat mannen ook. Het is koud. Het is al na de middag en ik heb reuze honger. Volk blijft toestromen, er heerst een drukte van jewelste, mensen laten van zich horen. Er heerst een leuke sfeer, een ambiance vol politieke verwachtingen. Geluid van fluitjes en Afrikaanse trommels lijken te zeggen: “Zie ons. Wij zijn zichtbaar in de publieke ruimte, zoals iedereen. We hebben eisen, zoals iedereen. We willen het beter doen! » Geen vijandigheid, geen geschreeuw. Gezang, muziek, plezier en politieke slogans. Meer dan 60 vrouwenorganisaties, politieke en syndicale groepen zijn op de been. Het is 13 uur, de derde editie van de Wereldvrouwenmars vertrekt aan de Beurs van Brussel voor een mars tot aan het justitiepaleis.

En ook al is het waar dat de Mars deze keer minder volk gemobiliseerd heeft dan bij de vorige edities - zo’n 5000 personen - toch was hij een onmiskenbaar succes. De stoet, feestelijk en kleurrijk, kreeg een grote weerklank in de pers en was van grote betekenis voor de vrouwenverenigingen. De avond voordien had de Wereldvrouwenmars in Luik plaats. Daar werden niet minder dan 1000 deelnemers geteld.

Al 20 uur, ik begeef me naar Schaarbeek. Het Cultureel Centrum organiseert zijn jaarlijkse editie van de Nuit des Femmes. Dit jaar valt de datum ervan samen met de Wereldvrouwenmars, wat de sterke en noodzakelijke band tussen lokale en globale acties in de verf zet. Deze dag, zo lees ik op de folder bij de ingang, wil het eeuwfeest van de Wereldvrouwendag onder de aandacht brengen. Het is duidelijk, vandaag valt alles mooi samen. De eer is aan de vrouw !

Binnen heerst er een gezellige drukte. Er is veel volk. Het is warm in de zaal. Ik haal iets te drinken. Reeds de hele dag hebben hier talloze activiteiten en evenementen plaatsgehad. De vele vormen van vrouwelijkheid en van vrouw-zijn vormen het kloppende hart van deze dag. Verbonden als ze is met zichzelf en met anderen, staat de vrouw symbool voor waarden die essentieel zijn voor de gemeenschap, voor de samenleving en haar instellingen. Vandaag staat ze vooraan op de scène. Het programma van deze socioculturele ontmoeting richt de schijnwerpers op kunstenaars en verenigingen. Ontspanning en reflectie vormen de kern van dit gebeuren.

Wat een ontdekkingen: een muzikaal spektakel, een schilderijententoonstelling, een modedefilé van Responsible Designers die vechten tegen anorexie in de modewereld … Ik word overrompeld door gevoelens : verrassing, bewondering, warme sympathie …

Half tien, de uitreiking van de Prix Marie begint. De prijzen zijn genoemd naar Marie Denis, een van de eerste feministische voorvechtsters in België. Eenentwintig mensen zijn daar om een prijs in ontvangst te nemen. Het zijn vrouwen die zich dag in dag uit voor andere vrouwen inzetten. Hun acties op sociaal, participatief of artistiek vlak verdienen een onderscheiding. Onder hen de organisatie Flora, die de prijs van de ‘Onafhankelijke Vrouwen’ krijgt. Isabelle De Vriendt neemt hem in ontvangst. Ze dankt het Cultureel Centrum, de voorzitster Afaf Hemanou, de directrice Chantal des Campagne en alle aanwezigen voor deze blijk van erkenning. De prijs, toegekend voor het engagement van Flora en zijn lidorganisaties in de samenleving, is des te betekenisvoller omdat Interface 3, actief lid van Flora, ook een Prix Marie ontvangt voor zijn werking op het vlak van de vorming en tewerkstelling van vrouwen. Mooi dat het Cultureel Centrum zo projecten ondersteunt die de vrouwen tot auteur van hun levensloop maken.

Het is intussen laat geworden, en ik ga naar huis met mooie herinneringen, moe maar tevreden dat ik heb mogen genieten van deze verrijkende dag. Goede nacht!