Het rapport is in drie grote hoofdstukken verdeeld: de algemene indicatoren omtrent de loonkloof tussen vrouwen en mannen, de factoren die de ongelijkheid in de hand werken en de opsplitsing van het loonverschil. De cijfers over de loonkloof als zodanig zijn zeker interessant, maar de verklarende factoren – en hun limieten! – zijn dat misschien nog meer.

Via een econometrische methode (Oaxaca-Blinder) wordt onderzocht in welke mate de variatie in lonen tussen vrouwen en mannen kan worden toegeschreven aan een aantal gekende factoren.

Deze oefening toont aan dat slechts 46% van het loonverschil kan worden verklaard, en wel op basis van 11 factoren die op hun beurt in drie grote categorieën vallen : beroepskenmerken (beroep, sector, type contract, arbeidsduur, regio van tewerkstelling, type van economische en financiële controle), de familiale situatie (burgerlijke staat, gezinstype) en individuele kenmerken (opleidingsniveau, ervaring, anciënniteit in het bedrijf).

In andere woorden, 54% van de loonkloof kan niet worden verklaard. Kwatongen zullen beweren dat dit aan de gehanteerde methode ligt. Maar als men voor ogen houdt met hoeveel factoren reeds rekening werd gehouden, kan er toch geen groot verschil meer zijn tussen het onverklaarde en het onverklaarbare, met name zuivere discriminatie.

Het rapport kan worden gedownload of besteld op de website van het Instituut: http://igvm-iefh.belgium.be in de rubriek Publicaties.